Berberin çırağı

Bugün bir berber çırağına saçlarımı emanet ettim. Bu muhteşem tercihimin sonuçlarıyla henüz karşılaşmasam da nedenleri üzerinde düşünebilirim.

Tıraş zamanım çoktan gelmiş ve her tıraş zamanım gibi geçmeye başlamıştı. Saçlarıma berber eli değmesi gerekiyordu ama kendi berberimi aramaya vakit bulamıyordum, bulduğumda da ya unutuyor, ya üşeniyor, ya da başka bir işe dalıyordum. Hem üşengeç hem meşgul olmak böyle bir şey. İnsan ya üşengeç, ya meşgul olmalı, ikisi beraber yürümüyor.

Berberimi bugün de aramayacağımı ve bu haftasonunu da tıraşsız geçeceğimi kabullendim. Ama saçımın tıraşlanması lazımdı. Her şeyden önce üst solunum yollarımdaki habitatta sonbahar mevsimi gelmişti ve soğuk algınlığı belli ki kapıdaydı. Sabah dışarı saçım tam kurumadan çıkmak, bir süre evden çıkamamakta sonuçlanabilirdi ki bu işine gelmezdi. Ben de trenden iner inmez Google Maps’i açtım, Barberia yazdım ve en yakındaki berberin yolunu tuttum.

Tagliato isimli kısa ve öz, derdini şıp diye anlatan berberin önüne vardığımda tıraşın on üç euro olduğunu gördüm ve bu da içimdeki Moliere’in Cimri'sinin hoşuna gitti. Neticede içeri girdim, çantamı kenara bıraktım ve kaderimi beklemeye başladım. Acaba beni muhtemelen amatör DJ olan adam mı, yoksa yanındaki tüy bitmemiş sübyan mı tıraş edecekti?

Korktuğum başıma geldi ve bir oğlan çocuğu saçımı önce yıkadı, sonra da kesti. Ustası saçı yıkamadan önce boynuma havlu koymasını bile öğretmemiş daha, o kadar acemi ki onu bile benden öğreniyor. Zira berber olarak olmasa bile, müşteri olarak ondan çok daha tecrübeli olduğum kesin. Neticede oğlancağız saçıma önce makineyi, sonra makası vurdu. En azından sıralama doğruydu.

Neyse, bu sefer de böyle olsun.