Arda'nın Frikiki Yetmedi: Milli Takımda Sorun Skor Değil, Yapı

İzmir'de 20. dakikada öne geçiyorsun, 27 ve 30. dakikalarda iki gol yiyip soyunma odasına geride gidiyorsun. Skor tabelası 2-1 diyor, ama bu maçın hikâyesi kesinlikle tek bir golden ibaret değil. Çünkü mesele Arda Güler'in frikikten attığı o şık gol değil; o golden sonra takımın sahada ne hale geldiği.

Önce hakkını verelim. Arda Güler, milli formayla 37. maçına çıktı ve 8. golünü kaydetti. 21 yaşındaki bir futbolcu için bu rakam ciddi bir eşik. Üstelik gol, frikikten geldi; yani bir tesadüf değil, bir yetenek göstergesi. Ama şu soruyu sormadan edemiyorum: Bir takım, en iyi oyuncusunun bireysel parlaklığıyla mı ayakta kalır, yoksa o parlaklık takımın kusurlarını mı örter? Belçika maçında ikincisi oldu. Arda attı, takım yine kaybetti.

Bakın, bu bir tek maçlık mesele değil. Milli takım Uluslar A Ligi 1. Grup'ta oynadığı beş maçın beşini de kaybetti. Fransa'ya 1-0, İtalya'ya 4-1, deplasmanda Belçika'ya 3-0, yine İtalya'ya 3-1 ve şimdi İzmir'de Belçika'ya 2-1. Bu tabloya bakıp "şanssızlık" diyen varsa, futbolun alfabesini yeniden öğrenmesi lazım. Beş maç, beş yenilgi. Burada bir sistem sorunu var, bir zihniyet sorunu var.

Sergen Yalçın'ın ilk maçıydı, bunu da es geçmeyelim. Montella sonrası göreve gelmek kolay iş değil; takım özgüvenini yitirmiş, grup tablosunda sıfır puanla oturuyorsun. Ama teknik direktörlük tam da burada başlıyor. İlk 11'e baktığımızda, kaynaklara yansıyan kadrolarda birtakım farklılıklar var; kimileri Oğuz'u savunmada, kimileri orta sahada gösteriyor. Bu belirsizlik bile aslında bir şey anlatıyor: Takımın iskeleti oturmamış. Bir teknik direktörün ilk maçında bu kadar oynak bir diziliş, sahada da oynak bir görüntü doğuruyor haliyle.

Orta saha meselesine ayrı parantez açmak istiyorum. De Bruyne gibi bir oyuncuya karşı sahaya çıkıyorsunuz ve 27. dakikada golü yiyorsunuz, üç dakika sonra bir tane daha. İki gol arasındaki o kısa süre, bir takımın maç içindeki kırılganlığını en net gösteren fotoğraf. Öne geçmişsin, moral üstünlüğü sende; ama bir gol yiyince takım dağılıyor. Bu, karakter meselesi olduğu kadar organizasyon meselesi. Kim kimi tutuyor, kim kime baskı yapıyor, top kaybedince kim nereye koşuyor? Bu soruların cevabı sahada net değildi.

Şimdi gelelim asıl can alıcı noktaya. Arda Güler ve Barış Alper Yılmaz cezaları bitti, takıma döndü. Abdülkerim Bardakcı ise kart cezası nedeniyle yoktu. Peki bu dönüşler takıma ne kattı? Arda gol attı, evet. Ama savunmanın göbeğinde Abdülkerim'in yokluğu, Belçika'nın iki golünde de hissedildi mi? Benim gördüğüm, savunma hattının bir bütün olarak reaksiyon veremediği. Tek bir oyuncunun yokluğuna yıkılacak bir mağlubiyet değil bu; daha derin bir yapısal sorun.

Bir de şu var: Rakip Belçika da bu grupta her maçını kazanmış değil. Fransa'ya sahasında 1-0, deplasmanda 4-1 yenilmişler. Yani yenilmez bir makineye karşı oynamadık. İtalya'yı deplasmanda 2-0 yendikleri doğru, kaliteleri ortada. Ama bizim sorunumuz rakip ne kadar iyiyse, biz o kadar kötüydük. Bu denklemi tersine çevirmek zorundayız.

Peki çözüm ne? Önce şu kabul edilmeli: Milli takımın sorunu tek bir teknik direktörle, tek bir kadro tercihiyle ya da tek bir oyuncunun performansıyla açıklanamaz. Beş maçta beş yenilgi, bir süreç meselesi. Sergen Yalçın'a zaman tanınmalı mı? Bence evet, ama zaman tanımak, sorgusuz sualsiz beklemek anlamına gelmiyor. Önümüzdeki Fransa deplasmanı, bu takımın ne kadar dirençli olduğunu gösterecek. 15 Kasım'da deplasmanda Fransa ile oynanacak maç, grup mücadelesinin son halkası. Orada alınacak bir sonuç, en azından gelecek için bir umut ışığı olabilir.

Ama şunu da söylemeden geçemeyeceğim: Bir takım öne geçtiği maçta üç dakika içinde iki gol yiyorsa, orada teknik taktikten önce konsantrasyon ve liderlik sorgulanmalı. Sahada takımı toparlayacak, o kırılma anında herkesi yerine çekecek bir karakter gerekiyor. Arda'nın yeteneği tartışılmaz, ama yetenek tek başına maç kazandırmıyor. Bu takımın, yıldız oyuncusunun ışığında kaybolmaya değil, o ışığı kolektif bir güce dönüştürmeye ihtiyacı var.

Belçika mağlubiyeti, bir bardağın taşan son damlası gibi. Ama bardağı değiştirmeden sadece damlayı silmekle uğraşırsak, bir sonraki maçta yine aynı yerde buluruz kendimizi. Milli takımın acil bir oyun kimliğine, net bir hiyerarşiye ve öne geçtiği maçları koruma refleksine ihtiyacı var. Bunlar olmadan, Arda'nın frikikleri sadece istatistik olarak kalır.

Futbol böyle bir oyun. Bazen en güzel golü atarsın, en acı mağlubiyeti yaşarsın. Önemli olan, o mağlubiyetten ne öğrendiğin. İzmir'de öğrenilecek çok şey var; yeter ki dinlemeyi bilelim.