Cem Arıkan
Cem Arıkan - Spor

Timuçin Cuğ'u Anarken: Bir Kariyerden Fazlası, Bir Dönemin Futbol Hafızası

Bazen bir futbolcunun vefat haberi gelir, sadece bir isim eksilmez; bir dönemin nasıl oynandığına dair hafıza da biraz solar. Timuçin Cuğ'un hayatını kaybettiği haberi, Türkiye Futbol Federasyonu'nun resmi açıklamasıyla duyuldu. Ben bu satırları yazarken ister istemez şunu düşünüyorum: Bugünün futbol tartışmalarına öyle gömülmüşüz ki, dünü inşa eden isimleri çoğu zaman ancak kaybettiğimizde hatırlıyoruz.

TFF'nin başsağlığı mesajı, Cuğ'un kariyerinin ana hatlarını da ortaya koyuyor. Ankara Demirspor altyapısında futbola başlayan bir isimden söz ediyoruz. Ardından Fenerbahçe, Adanaspor ve Galata formaları. Burada altını çizmem gereken bir nokta var: Bugünün transfer ekonomisiyle kıyaslandığında bu tür bir kariyer çizgisi, futbolcunun sadece kulüp değiştirmediğini, aynı zamanda farklı futbol kültürlerinin içinden geçtiğini gösteriyor. Başkentte başlayan, İstanbul'da büyüyen, Adana'da dokuz sezona yakın süren bir hikâye. Bu, günümüzde neredeyse lüks hâline gelen bir sadakat ve süreklilik meselesi.

Fenerbahçe ile yaşadığı başarılar da mesajda yer alıyor. Süper Lig, Türkiye Kupası ve Türkiye Süper Kupası şampiyonlukları. Bir futbolcuyu değerlendirirken sadece kupa sayısına bakmak doğru değil elbette; ama bu kupaların hangi dönemde, hangi rekabet ortamında kazanıldığı önemli. Cuğ'un Fenerbahçe'de forma giydiği yıllar, Türk futbolunun bugünküne göre çok daha farklı bir iklimde, çok daha sert bir mücadeleyle geçti. O dönemin şartlarını bugünün konforuyla okumak, hem futbolcuya hem de döneme haksızlık olur.

A Milli Takım formasını bir kez giydiği belirtiliyor. Şimdi buraya dikkat. Bugün "bir maç" ifadesini duyduğumuzda burun kıvıran bir futbol iklimindeyiz. Oysa o dönemde milli formayı giymek, bugünküne göre çok daha dar bir kapıdan geçmek anlamına geliyordu. Kadro genişliği, oyuncu havuzu, scouting imkânları... Hepsi bugünkünden çok farklıydı. Bir kez bile Ay-Yıldızlı formayı terletmek, o jenerasyon için ciddi bir referanstı. Bu detayı küçümsememek lazım.

Kariyerinin Adanaspor ayağı ise bence ayrı bir parantezi hak ediyor. Yaklaşık dokuz sezon, 227 karşılaşma, beş gol. Savunmanın sağında görev yapan bir oyuncu için 227 maç, sadece istatistik değil; süreklilik, istikrar ve takıma duyulan güvenin göstergesi. Bugün bir savunma oyuncusunun dokuz sezon aynı kulüpte kalması, neredeyse hayal. Adanaspor'un 1977-1978 sezonundaki başarılı kadrosunda yer alması ve o sezonun lig dördüncülüğüyle UEFA Kupası'na katılma hakkı kazanılması, Cuğ'un kariyerindeki takım başarısının da altını çiziyor. Şener Çınar, Vedat Bayraktar, İsa Ertürk, Selahattin Karasu, İrfan Kaynak gibi isimlerle aynı kadroda mücadele ettiği belirtiliyor. Bu isimler, o dönemin futbol hafızasında önemli yer tutan oyunculardı.

Futbolculuk kariyerinin ardından teknik direktörlük yaparak Türk futboluna hizmet etmeyi sürdürdüğü ifade ediliyor. Burada bir kere daha durmak istiyorum. Sahadan çekilip kulübeye geçmek, herkesin altından kalkabileceği bir iş değil. Oyunculuk döneminde kazandığı tecrübeyi teknik adamlığa taşımak, futbolun sadece 90 dakikadan ibaret olmadığını bilenlerin işi. Cuğ'un bu yönü, kariyerinin sadece bir dilimine bakarak değerlendirilmemesi gerektiğini gösteriyor.

Şimdi gelelim asıl meselenin bir başka yüzüne. Türk futbolu olarak son yıllarda kaybettiğimiz isimlerin ardından ne yapıyoruz? Bir başsağlığı mesajı, bir cenaze töreni, birkaç anma yazısı... Sonra hayat devam ediyor. Ama bu isimlerin bize bıraktığı mirası, futbol kültürünü, o dönemin mücadele anlayışını yeni nesillere aktarmak konusunda ne kadar ciddiyiz? Kulüplerin müzeleri, arşivleri, genç oyunculara dönük "geçmişten dersler" programları... Bunlar sadece nostalji değil, kimlik meselesi. Bir camianın kim olduğunu bilmesi için önce nereden geldiğini bilmesi gerekir.

Timuçin Cuğ'un cenazesinin 17 Kasım Salı günü İstanbul'daki Karacaahmet Şakirin Camii'nde ikindi namazının ardından kılınacak cenaze namazı sonrasında defnedileceği belirtiliyor. Bu tür haberlerde hep aynı şeyi düşünürüm: Futbol camiası olarak cenazelerde çok iyiyizdir. Taziyelerimiz samimidir, mesajlarımız içtenliklidir. Ama yaşarken ne kadar yanlarındayız? Eski futbolcuların sağlık sorunlarıyla boğuştuğu, maddi zorluklar yaşadığı, kimi zaman unutulduğu bir düzende, vefat haberinden sonra gösterdiğimiz hassasiyetin bir kısmını hayattayken gösterebilsek keşke. Bu bir suçlama değil, bir muhasebe daveti. Kendi adıma da soruyorum bunu.

Bir başka açıdan bakınca, TFF'nin açıklamasındaki "başta Fenerbahçe olmak üzere tüm spor camiasına" ifadesi dikkat çekici. Cuğ'un kariyerinde Fenerbahçe'nin ayrı bir yeri olduğu açık. Ama Adanaspor'un da en az o kadar önemli olduğunu düşünüyorum. Dokuz sezon, 227 maç... Bir futbolcunun kariyerinin neredeyse tamamını geçirdiği bir kulübün, o oyuncuyu anma biçimi de bu ölçüde güçlü olmalı. Adana camiasının bu konuda ne yapacağını merak ediyorum. Umarım sadece bir taziye mesajıyla geçiştirilmez. Çünkü Cuğ, Adanaspor'un UEFA Kupası'na katıldığı o başarılı sezonun kadrosunda yer almış bir isim. Bu, kulüp tarihine yazılmış bir not.

Bugünün futbol tartışmalarına baktığımızda, sürekli olarak "kim daha iyi", "hangi transfer daha mantıklı", "hangi teknik direktör daha başarılı" ekseninde dönüyoruz. Bu tartışmaların bir kısmı elbette gerekli. Ama bu tartışmaların arasında, futbolun bir kültür olduğunu, bir hafıza olduğunu, bir süreklilik olduğunu hatırlatan isimleri kaybettiğimizde durup düşünmek de gerekiyor. Timuçin Cuğ, bu hafızanın bir parçasıydı. Ankara Demirspor'da başlayan, Fenerbahçe'de kupa kaldıran, Adanaspor'da dokuz sezon geçiren, bir kez milli formayı giyen, sonra teknik direktör olarak futbolun içinde kalan bir isim.

Kuşaklar arası kopukluğun bu kadar derin olduğu bir dönemde, bu tür kayıplar bize bir şey söylüyor: Futbol sadece bugünün skorlarından ibaret değil. Bugünün genç taraftarı, belki Timuçin Cuğ'un adını duymamış olabilir. Ama o ismin temsil ettiği dönem, bugünkü futbolun temellerinin atıldığı dönemdir. Bu temelleri hatırlamak, sadece geçmişe saygı değil, geleceğe karşı da bir sorumluluktur.

Allah'tan rahmet, ailesine ve sevenlerine başsağlığı diliyorum. Türk futbolu bir değerini, bir emektarını kaybetti. Umarım bu kayıp, sadece bir haber başlığı olarak kalmaz; futbol camiasının kendi hafızasına dönüp bakması için bir vesile olur. Çünkü bir oyuncuyu anmak, sadece onun adını anmak değil; onun temsil ettiği değerleri yaşatmaktır.

Toplam 179 defa okunmuştur.

Cem Arıkan diğer yazıları:

YORUM YAZ

Guvenlik kodu
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.