Kuyt'ı göndermek kolay: Peki Emre Belözoğlu'nun ekibi neyi değiştirecek?

Fenerbahçe'de bugün resmen duyurulan ayrılık, aslında bir teknik adamın gitmesinden çok daha fazlasını anlatıyor. Dirk Kuyt ile yollar ayrıldı. Kulüpten yapılan açıklamada kendisine teşekkür edildi, "Çubuklu'ya duyduğun sevgi ve bağlılığınla hepimizin kalbinde özel bir yer edindin" denildi. Güzel cümleler. Ama bu cümlelerin arkasında futbolun en acımasız gerçeği var: Sonuç yoksa, hikâye de yok.

Şunu net söyleyeyim. Kuyt'ın gitmesi tek başına ne doğru ne yanlış bir karar. Kararı anlamlı kılan şey, yerine kurulan düzenin ne olduğu. Basına yansıyan bilgilere göre Emre Belözoğlu'nun teknik direktörlüğe getirilmesinin ardından kendi ekibiyle çalışmak istemesi üzerine Kuyt'ın görevi sona ermiş. Yani mesele Kuyt'ın performansı değil, yeni hocanın kadrosunu kurma talebi. Bu, futbolun doğal işleyişi. Bir teknik direktör gelir, kendi ekibini getirir. Buna kimse şaşırmasın.

Ama benim takıldığım nokta başka. Fenerbahçe bu sezon İsmail Kartal'la başladı, sonra Kartal gitti, Kuyt iki maçta takımın başında durdu, şimdi Emre Belözoğlu geldi ve Kuyt da gitti. Sezonun ortasında kaçıncı teknik düzenleme bu? Sayın. Bir kulüpte teknik direktör koltuğu bu kadar hızlı değişiyorsa, orada problem hocada değil, o koltuğu bu kadar hızlı boşaltan karar mekanizmasındadır. Bugün Kuyt'ı gönderen irade, yarın Emre Belözoğlu'na da aynı sabrı gösterecek mi? Geçmişe bakınca bu sorunun cevabını herkes biliyor.

Kuyt'ın takımın başında çıktığı iki maç da ilginç bir tablo çiziyor. Ligde kendi sahasında Göztepe'ye 2-1 kaybediyorsunuz, Şampiyonlar Ligi'nde Liverpool'u 3-2 yeniyorsunuz. Aynı adam, iki farklı sonuç. Şimdi soruyorum: Bu iki maç üzerinden Kuyt'ı değerlendirmek ne kadar adil? Ne Göztepe yenilgisi onu kötü hoca yapar ne Liverpool galibiyeti onu dâhi. İki maçlık örneklemle teknik direktör yargılamak, iki fotoğrafla bir filmi eleştirmeye benzer. Ama işte Türkiye'de futbol yorumculuğunun en sevdiği spor bu.

Asıl mesele şu: Kuyt gitti, peki Fenerbahçe'nin oyunu ne değişecek? Liverpool maçında görülen o cesur, öne basan, risk alan futbol Göztepe karşısında neden yoktu? Bu sorunun cevabı hocanın kim olduğunda değil, kadronun yapısında ve oyuncuların zihniyetinde saklı. Bir takım Avrupa'da büyük maçlara motive olup ligde küçük maçlarda dağılıyorsa, o takımın problemi taktik tahtası değil, kafa yapısıdır. Emre Belözoğlu'nun önündeki en büyük sınav da bu olacak. Taktik değil, zihniyet.

Bir de yönetim boyutu var. Haberlerde Başkan Aziz Yıldırım'ın bu kararda son noktayı koyduğu ifade ediliyor. Yani bu sadece teknik bir karar değil, yönetimsel bir tercih. Peki bu tercihin arkasında ne var? Sportif bir plan mı, yoksa günü kurtarma refleksi mi? Fenerbahçe gibi camialarda teknik direktör değişikliği çoğu zaman bir "şok tedavisi" olarak kullanılır. Kötü gidişe dur demek için hoca gönderilir, yeni isim heyecan yaratır, iki üç maç kazanılır, sonra aynı film baştan başlar. Bu döngüyü kırmadan hiçbir hoca kalıcı başarı getiremez.

Kuyt özelinde ise hakkını teslim etmek lazım. Adam futbolculuğunda bu formayı giydi, kulübeye geldi, iki maçta da sorumluluk aldı. Gönderiliş biçimi de düzgün oldu, kapı çarpılmadı. Kulübün açıklamasındaki o sıcak dil, en azından kurumsal bir nezaket örneği. Ama nezaket, planın yerini tutmuyor. Fenerbahçe taraftarı bugün "Kuyt gitti mi, kaldı mı" tartışmasından çok daha fazlasını hak ediyor. O taraftar, "Bu takımın üç yıl sonraki oyun kimliği ne olacak?" sorusunun cevabını istiyor.

Emre Belözoğlu'nun önünde hem fırsat hem tuzak var. Fırsat, çünkü camianın sevdiği, futbolu bilen, soyunma odasına hâkim bir isim. Tuzak, çünkü Fenerbahçe'de teknik direktörlük sabır işi değil, sonuç işi olarak görülüyor. Kendi ekibini kurmak istemesi en doğal hakkı. Ama o ekibin sahaya yansıttığı oyun, ilk kötü sonuçta sorgulanmaya başlayacak. Kuyt'ın bugün yaşadığını, birkaç ay sonra başka bir isim yaşayacak mı? İşte asıl soru bu.

Benim naçizane görüşüm şu: Fenerbahçe'nin problemi hiçbir zaman yardımcı antrenör olmadı. Kuyt da suçlu değildi, Emre Belözoğlu da kurtarıcı değil. Problem, kulübün teknik direktörlük koltuğuna bakış açısında. O koltuk bir "yangın söndürme aracı" olarak görüldüğü sürece, kim gelirse gelsin aynı hikâye tekrarlanacak. Kuyt'a veda ederken güzel cümleler yazan kalemler, keşke aynı özeni "Peki bu takımın oyun planı ne?" sorusuna da gösterse. Çünkü taraftarın asıl merak ettiği, bugün giden değil, yarın ne olacağı.

Kuyt gitti, teşekkürler edildi, defter kapandı. Şimdi top Emre Belözoğlu'nda ve onu bu koltuğa oturtanlarda. İki maçlık değil, iki sezonluk bir sabır gösterilirse belki bir şeyler değişir. Ama Fenerbahçe'nin son yıllardaki hafızasına bakınca, insan ister istemez aynı soruyu soruyor: Bu kez gerçekten farklı mı olacak, yoksa birkaç ay sonra yine bir veda yazısı mı okuyacağız?