Alışmak Kötü!

“Alışmak” bir insanın kendi kendini düşürdüğü hapishanelerin en tehlikeli olanlarından bir tanesidir. Çünkü, alışmak demek zamanla kör olmak demektir. Alışmışlık, konfor alanı yaratır. Konfor alanının dışına çıkmamak da zamanında sahip olunan hayallerin gölgelenmesi anlamına gelir. Uzun süredir süregelen alışkanlık, kişi için muazzam ölçüde rahat bir ortam sunmuştur. Böylesine konforlu bir alanda birey kendini güvende hisseder. Bu güven duygusuyla birlikte sahip olduğu ideallere zaman içinde yabancılaşır. Ara sıra aklına getirse bile, bu hayaller için adım atacak cesareti kendinde bulamaz. Bu cesaret kırıklığının en büyük sebebi, güvenli limanı terk edişin ardından yaşanacak zorlu yolculuğun yarattığı korkudur. Vaziyet bu olunca değişimin ve gelişimin bir hayli uzağında orta halli sığ bir hayat sürdürülür.

Aynı şey toplumlar için de geçerlidir. Kitleler nezdinde bakıldığında “alışmak” kendini “normalleştirmek” olarak günceller. Kabulleniş, sorgulamayı unutturur. Sorgulamayı unutmak, kötülükleri, adaletsizlikleri ve haksızlıkları yok saymayı doğurur. Travmaya alışan bir zihin nasıl ki acısını inkâr edecek kadar kendini kaybederse, olmazları normalleştiren bir toplum da aç kalsa bile “hayır, karnım tok!” der. Normalleştirmek aslında bir nevi uyuşmuşluğun göstergesidir. Uyuşmuş bir toplum, var olan yanlışların ne tür belalara yol açtığını idrak edemez. Halinden memnun olma durumu, her şeyi kendince olağan kılar. İlginçtir ki bu alışmışlığın temelinde dayanma zorunluluğu yatar. Kitle, alışmış olduğu yanlış düzene nedense dayanmak zorunda olduğunu hisseder. Çıkışı olmayan böyle bir labirente bilerek kendilerini sokmuş olmaları, baskıları kabullenişi ve dolayısıyla gerçekdışı acılarla dolu bir düzende savrulmalarına neden olur. Duyarsızlaşma, öyle bir raddeye gelir ki cinayetler, ölümler bile görmezden gelinir; ne de olsa acziyet hakimdir.

En nihayetinde şunu net bir şekilde ifade edebiliriz:

“Alışmak” sahiden de kötü… Her ne durumda olursa olsun kabullenmek ve/veya normalleştirmek, teslimiyettir. Bile isteye esaret altına girmek demektir. Yeri geldiğinde rahatsız olmayı göze almak ve var olandan sıkılarak daha iyinin peşine düşmek yapılabilecek en şahsiyetli devrimsel bir harekettir.