İnsanın Cehennemi, Kendi Düşüdür

Salt olanın durağanlığına karşı en doğal tepki, düşlere kapılmaktır. İnsanoğlu, hayatı ve kendini daha zevkli hale getireceğine inanarak hayallerine sığınır. Kurduğu bu düşleri gerçekleştirmek için yola çıktığında da çoğu zaman duvara toslar. Her duvara çarptığında inancı uğruna göze aldığı acıyı hisseder. Bu göze alış, mücadelenin ta kendisidir. Çünkü mücadele, insanın görünmeyen tarafındaki karanlıkla hesaplaşmasıdır. Gerçeğin sınırlarını aşmak için gösterilen bu gayret, hayalin cehenneme dönüşmüş hâlidir. Ve insan, o cehennemin ortasında bile hayal etmeye devam ettiği sürece hâlâ insandır.

İsabet eden her darbe, düşleri paramparça eder. İnsan, çok defa bırakma aşamasına gelir. Amacından, hayalinden kolayca vazgeçebilecek raddeye ulaşır. Ne zaman darmadağın olmuş tüm parçaları toplamaya uğraşır, işte o vakit gerçek direniş başlar. Zorluğun yarattığı katlanılmaz acıya rağmen yeniden başa dönüp ısrarla yola düşüldüğünde kişi, kim olduğunu hatırlar. Her hayal kırıklığında, kişi iç çöküş yaşar. Bu her ne kadar olumsuz gibi görünse de aslında insanı kendine biraz daha yaklaştırır. Bu yakınlaşma sayesinde birey, yeniden şekillenir ve kendi farkındalığına ulaşır. Hiç kuşkusuz bazen en derin karanlık, en saf aydınlığı doğurur.

İşte bu yüzden önemli olan çoğu klişede de söylendiği gibi sonuç değil; düşler uğruna yürünen yoldur. Direniş, yalnızca hedefe ulaşmakla açıklanabilecek değerde değildir. Çünkü aradığımız anlam sadece sonuca indirgenecek kadar önemsiz olamaz. Kurduğumuz düşler için harcadığımız ömür esas anlamı saklar içinde. Bu yüzdendir, hayal etmek hem bir lütuf hem de lanettir bir yerde. Ancak şu da aksi iddia edilemez bir gerçek ki, insan hayal etmeyi bıraktığı anda mücadele de başlamadan biter. Mücadelenin olmadığı yerde insan da varoluşunun sebebini yitirir. Bu yüzden yürümeye devam etmek gerekir; bazen yanarak, çoğu zaman düşerek ama her seferinde yeniden kalkarak. Çünkü insan, düşlerinden vazgeçtiği anda değil, onlara inanmaktan korktuğu anda tükenir.