Sabah kapı çaldı, akşam kapı açıldı: Bir günün içine sığan büyük hikâye

Bazı günler vardır, sabah kalktığınızda hayatınızın her zamanki akışında olduğunu sanırsınız. Çayınızı koyarsınız, perdeyi açarsınız, günün planını kafanızdan geçirirsiniz. Sonra bir kapı çalar. Ve o kapının ardındaki iki kişi, o günün planını değil, belki de yıllarca anlatacağınız bir hikâyenin ilk cümlesini getirir.

Dün İstanbul'da böyle bir gün yaşandı. Türkiye İşçi Partisi İstanbul Milletvekili Ahmet Şık'ın eşi Yonca Verdioğlu Şık, sabah saatlerinde Beyoğlu'ndaki evinde polis ekiplerinin kapısını çalmasıyla gözaltına alındı. Basına yansıyan bilgilere göre ekipler, kendisine Cumhuriyet Savcılığı tarafından hakkında bir soruşturma yürütüldüğünü bildirdi. Ardından sağlık kontrolü, sonra Çağlayan'daki İstanbul Adliyesi'ne gidiş...

Şimdi bir durup düşünelim. Hepimizin bildiği o sabah rutinini hayal edin. Bir kadın evinde. Belki kahvaltı hazırlıyor, belki telefonuna bakıyor, belki de o gün yapacağı işleri sıralıyor kafasında. Kapı çalıyor. Açıyor. Karşısında polis. Ve o an, hayatının o saniyeye kadarki kısmıyla sonraki kısmı arasına kalın bir çizgi çekiliyor. Bunu yaşayan kişi kim olursa olsun, o anın ağırlığı aynıdır. İnsanın içinden geçenleri tahmin etmek için kahraman olmaya gerek yok; sadece biraz empati yeterli.

Gelişmenin ardından Türkiye İşçi Partisi sosyal medya hesabından bir açıklama yaptı. Açıklamada gözaltı duyuruldu ve şu ifadelere yer verildi:

“Ahmet vekilimizin eşi Yonca Şık gözaltına alındı. Hırsızlığını arsızlıkla, haksızlığını hukuksuzlukla perdelemeye çalışanlara sözümüz belli: Gözaltılarla, düzmece mahkemelerle, yalan, iftira ve tehditlerle bizi korkutamazsınız. Siz gideceksiniz, biz kalacağız.”

Bu cümleler, bir partinin resmi sesi elbette. Ama aynı zamanda bir siyasi mücadelenin, bir duruşun, bir "biz buradayız" mesajının da yansıması. Siyasetin dili serttir, bilirim. Hele böyle anlarda herkes kendi cephesinden bakar olaya. Ama işin bir de insani tarafı var ki, asıl orada durup düşünmek gerekiyor.

Basına yansıyan bilgilere göre soruşturmanın çerçevesi "siyasal veya askeri casusluk" başlığı altında çizilmiş. Bu ifadeyi duyduğunuzda ne hissediyorsunuz? Açıkçası ben ilk okuduğumda bir an durdum. Çünkü bu tür başlıklar, kulağa hep çok büyük, çok ağır, çok uzak bir dünyanın işi gibi gelir. Oysa bir bakıyorsunuz, o "uzak dünya" birinin mutfağına, birinin sabahına konuk olmuş.

Savcılıktaki ifadesi tamamlanan Yonca Verdioğlu Şık, işlemlerin ardından serbest bırakıldı. Yani sabah başlayan hikâye, akşamüstü başka bir kapıyla kapandı. Aynı gün içinde oldu bunların hepsi. Sabah evinden alınan bir kadın, akşam üzeri adliyeden çıkıp özgürlüğüne kavuştu. Bir günün içine koca bir ömür sığdı sanki.

Peki bu ne anlatıyor bize? Bir yanda bir soruşturmanın varlığı, diğer yanda ifade sonrası serbest bırakılma. Gözaltı bir süreç, bir ara aşama. Sonunda serbest kalmak da o sürecin bir parçası. Ama yaşanan o saatler, o kişinin hayatında iz bırakır. Bunu kim inkâr edebilir?

İnsan hikâyelerine meraklı biri olarak benim takıldığım yer hep aynı: Olayların büyük başlıkları var, bir de o başlıkların altında yaşanan sessiz anlar. Bir kadın, eşi milletvekili olan bir kadın. Siyasetin içinde olmasa da siyasetin tam ortasında buluyor kendini bazen insan. Bu adil mi, değil mi tartışılır. Ama şu bir gerçek: Siyaset, insanın sadece kendisini değil, en yakınını da içine alan bir girdap olabiliyor.

Bir düşünün. Eşiniz bir milletvekili. Sizin hayatınız, onun siyasi kimliğinden bağımsız mı? Kağıt üzerinde evet. Ama pratikte? İşte o sorunun cevabı hiç bu kadar net olmamıştı belki de. Sabah kapınızın çalması, o soruyu somut hale getiriyor.

Elbette burada bir yargıya varmak bana düşmez. Soruşturmanın içeriğini, delilleri, dosyanın detaylarını bilmiyorum. Bilmediğim şeyler hakkında ahkâm kesmek de haddime değil. Ama bildiğim bir şey var: Her gözaltı, her soruşturma, her adliye koridoru, arkasında bir insan bırakır. O insanın o gün yaşadıkları, dosya kapandıktan sonra da devam eder.

Bir de şu var. Bugünlerde herkes her konuda çok hızlı fikir sahibi oluyor. Bir haber çıkıyor, dakikalar içinde iki kutup oluşuyor. Bir taraf "tabii ki" diyor, diğer taraf "asla". Oysa hayat, bu kadar siyah beyaz değil. Bazen ortada durup, "Bir dakika, burada tam olarak ne oldu?" diye sormak en insani tavır. Çünkü acele verilen hükümler, çoğu zaman gerçeğin önüne geçer.

Yonca Verdioğlu Şık'ın o günü nasıl geçti, adliye koridorlarında neler hissetti, akşam eve döndüğünde ilk ne yaptı? Bunları bilmiyoruz. Belki hiç bilmeyeceğiz. Ama biliyoruz ki, bir insanın hayatında böyle bir gün var artık. Ve o gün, sadece onun değil, etrafındaki herkesin hafızasına kazındı.

Bazen en çok merak ettiğim şey, haberlerin bittiği yerde başlayan şeylerdir. Kameralar gider, manşetler değişir, gündem başka bir yere kayar. Ama o evde, o ailede, o insanın içinde yaşananlar devam eder. Bir sabah kapının çalmasıyla başlayan o hikâye, akşam serbest bırakılmayla kapanmış gibi görünür. Ama gerçekte, o hikâyenin asıl anlatılacak kısmı belki de daha yeni başlıyordur.

Biz gazeteciler, yorumcular, okurlar... Hepimiz dışarıdan bakıyoruz. Dışarıdan bakınca görünen bir gözaltı, bir ifade, bir serbest bırakılma. Ama içeride, o kapının ardında yaşananlar, kimsenin tam olarak bilemeyeceği kadar derin. Belki de bu yüzden, her haberi okurken bir an durup şunu hatırlamakta fayda var: Manşetin arkasında hep bir insan var. Ve o insan, tıpkı bizim gibi, sadece o günü atlatmaya çalışıyor.