7 yaşında dağlara bırakıldı, kurtlarla büyüdü: 'Kurt Çocuk' 80 yaşında hayatını kaybetti!

İspanya’nın ünlü “kurt çocuğu” Marcos Rodríguez Pantoja, 80 yaşında hayatını kaybetti. Yedi yaşındayken Sierra Morena dağlarına bırakılan Marcos, kendisine bakan çobanın ölümünün ardından yıllarca insanlardan uzak yaşadı ve bir kurt sürüsüyle yakınlık kurdu. 17 yaşında bulunduğunda hayvan derileri giyiyor, yalınayak dolaşıyor ve normal biçimde konuşmakta güçlük çekiyordu.

Cordópolis’in haberine göre Marcos, insan toplumuna yeniden uyum sağlamakta uzun yıllar zorlandı. Hayatının son döneminde ise aradığı topluluğu küçük bir Galiçya köyü olan Rante’de buldu.

7 YAŞINDA DAĞLARA GÖNDERİLDİ

Marcos Rodríguez Pantoja, 1946’da Córdoba’nın Añora kasabasında dünyaya geldi. Çocukluğu savaş sonrası İspanya’nın ağır yoksulluk koşulları içinde geçti. Annesi doğum sırasında hayatını kaybetti, babası yeniden evlendi ve aile geçimini kömür yaparak sağlamaya çalıştı.

Marcos henüz yedi yaşındayken babası tarafından Sierra Morena’daki toprak sahiplerine verildi. Daha sonra dağlarda yaşayan yaşlı bir keçi çobanının yanına gönderildi. Çoban ona ateş yakmayı, su ve yiyecek bulmayı, bitkileri tanımayı ve hayvanlara bakmayı öğretti. Ancak çobanın ölümünden sonra küçük çocuk dağlarda tek başına kaldı.

İNSANLARIN YERİNİ KURTLAR ALDI

Marcos’un yaşamının en sıra dışı dönemi, çobanın ölümünün ardından başladı. Cordópolis’in aktardığına göre yıllar boyunca dış dünyayla neredeyse hiçbir bağlantısı olmadan Sierra Morena’nın vahşi doğasında yaşadı.

Bu süreçte hayvanların çıkardığı sesleri taklit etmeyi, doğadan yiyecek bulmayı ve kendisini korumayı öğrendi. Özellikle bir kurt sürüsüyle yakın bir bağ kurdu. Marcos, yıllar sonra o dönemi anlatırken kurtları “ailesi” olarak gördüğünü ve hayvanların kendisine hiçbir zaman zarar vermediğini söyleyecekti.

17 YAŞINDA BULUNDU, İNSANLARA UYUM SAĞLAYAMADI

Marcos’un dağlardaki yaşamı 17 yaşında sona erdi. Jandarma tarafından bulunduğunda hayvan derileri giyiyor, yalınayak dolaşıyor ve normal şekilde konuşmakta zorlanıyordu.

Ancak onun için asıl mücadele insan toplumuna döndükten sonra başladı. Doğada tek başına hayatta kalmayı öğrenmiş olmasına rağmen insanların dünyasına nasıl uyum sağlayacağını bilmiyordu. Yeniden konuşmayı, giyinmeyi, yemek yemeyi ve günlük toplumsal yaşamın kurallarını öğrenmesi gerekti.

Marcos daha sonraki yıllarda duvar ustalığı yaptı. Madrid, Fuengirola ve Mallorca dahil İspanya’nın farklı bölgelerinde yaşadı ve askerlik hizmetini tamamladı. Ancak toplumdan uzun süre uzak kalmasının etkilerini hayatı boyunca taşıdı.

Para ve sosyal ilişkiler konusundaki deneyimsizliği nedeniyle kandırıldığı, dolandırıldığı ve istismar edildiği belirtildi. İnsanların kurallarını anlamak onun için Sierra Morena’da hayatta kalmaktan bile daha zor hale geldi.

Marcos’un hikâyesini araştıran antropolog Gabriel Janer Manila ise olayın yalnızca “kurtlarla yaşayan çocuk” şeklinde değerlendirilmemesi gerektiğine dikkat çekti. Araştırmalarında Marcos’un dağlarda yalnız kalmasının arkasındaki aşırı yoksulluk ve aile içi şiddet koşullarına da odaklandı.

HAYATI FİLME VE BELGESELE KONU OLDU

Marcos’un sıra dışı hikâyesi yönetmen Gerardo Olivares’in dikkatini çekti. Olivares, Marcos’un izini sürerek onu Galiçya’nın Ourense bölgesindeki Rante köyünde buldu. Bu karşılaşmanın ardından Marcos’un hayatı sinemaya taşındı.

Marcos’un yaşamı, Juan José Ballesta’nın başrolünü oynadığı “Entrelobos – Kurtlar Arasında” filmine konu oldu. Marcos da filmin yapımında danışmanlık yaptı ve kurtlarla gerçekleştirilen çekimlerde ekibe yardımcı oldu.

Gerardo Olivares daha sonra bir belgeselle hikâyenin ikinci bölümüne odaklandı. Belgeselde, kurtlarla büyüyen bir çocuğun yetişkinlik döneminde insan toplumuna nasıl geri dönebileceği ele alındı. Yönetmen, Marcos’la film için tanıştığı günden ölümünden birkaç gün öncesine kadar iletişimini sürdürdü.

SONUNDA KENDİ KÖYÜNÜ BULDU

Marcos’un yıllarca devam eden aidiyet arayışı hayatının son döneminde sona erdi. Galiçya’daki Rante köyüne yerleşen Marcos, burada artık “kurt çocuk” olarak değil, köyün sıradan sakinlerinden biri olarak yaşamaya başladı.

Komşularıyla yakın ilişkiler kurdu ve çevresindeki insanlar ona sahip çıktı. Yerel okullara giderek çocuklara hayatını anlattı ve konuşmalar yaptı.

Yönetmen Gerardo Olivares, Cordópolis’e Marcos’un sonunda toplum içerisinde kendisine bir yer bulduğunu şu sözlerle anlattı:

“Marcos topluma hiçbir zaman uyum sağlayamamış bir adamdı, ama sonunda başardı.”

Olivares, Marcos’un hayatının son yıllarında mutlu olduğunu da belirterek şöyle konuştu:

“Köyünde yaşadı, komşuları tarafından çok desteklendi. Çok seviliyordu.”

Marcos son günlerinde palyatif bakım gördü. Olivares, kendisiyle ölümünden birkaç gün önce son kez konuştu.

Yıllar önce insanlardan tamamen kopuk şekilde başlayan Marcos’un hikâyesinin sonu ise dikkat çekici oldu. Cordópolis’teki habere göre cenazesine 300’den fazla kişi katıldı.

Çocukluğunda ailesini kaybeden, insanlardan uzakta kurtlarla yaşayan ve topluma döndüğünde yıllarca kendisine bir yer bulmakta zorlanan Marcos, 80 yaşında hayatını kaybettiğinde çevresinde bir köy dolusu insan vardı.

Gerardo Olivares onun son yıllarını anlatırken şu ifadeyi kullandı:

“Çok seviliyordu ve inanıyorum ki son yıllarını mutlu bir şekilde yaşadı.”

MARCOS TEK ÖRNEK DEĞİL

Marcos Rodríguez Pantoja’nın hikâyesi sıra dışı olsa da insanlardan uzun süre uzak yaşayan veya ağır biçimde izole edilen çocuklara ilişkin tek anlatı değil.

Tarih boyunca bu tür çok sayıda hikâye ortaya çıktı. Ancak araştırmacılar, “hayvanlar tarafından büyütülen çocuk” anlatılarının önemli bir bölümünün sonradan abartıldığını, kanıtlanamadığını veya tamamen uydurma çıktığını belirtiyor.

Fransa’nın en ünlü ve en iyi belgelenmiş örneklerinden biri Aveyronlu Victor. Yaklaşık 1800 yılında Fransa’nın güneyindeki ormanlarda bulunan Victor, konuşamıyor ve insanlarla ilişki kurmakta büyük güçlük çekiyordu.

Doktor Jean-Marc-Gaspard Itard, yıllar boyunca Victor’u topluma kazandırmaya ve ona dil öğretmeye çalıştı. Bu çalışmalar daha sonra çocuk gelişimi ve dil edinimi tartışmalarının önemli vakalarından biri haline geldi.

François Truffaut, Victor’un hikâyesini 1970 yılında “L’Enfant sauvage – Vahşi Çocuk” adıyla sinemaya taşıdı. Truffaut filmde doktor Itard’ı da kendisi canlandırdı. Fransız Sinemateki, yapımın gerçek Victor vakasına ve Itard’ın kayıtlarına dayandığını belirtiyor.

GENIE VE KASPAR HAUSER VAKALARI

ABD’de 1970 yılında ortaya çıkarılan “Genie” vakası ise farklı bir örnek olarak öne çıkıyor. Genie hayvanlarla yaşamamış, çocukluğu boyunca son derece ağır biçimde insanlardan izole edilmişti.

13 yaşında bulunduğunda dil gelişimi son derece sınırlıydı. Vaka, özellikle çocukların dili hangi yaşlara kadar öğrenebildiği konusundaki tartışmalarda bilim insanlarının ilgisini çekti.

Genie’nin hikâyesi 1994 yapımı “Secret of the Wild Child” belgeseline ve 2001 yapımı “Mockingbird Don't Sing” filmine konu oldu.

Bir diğer ünlü örnek ise 19. yüzyıl Almanyası’nda ortaya çıkan Kaspar Hauser. Hauser, yıllarca insanlardan izole tutulduğunu ileri sürmüştü.

Onun gizemli hikâyesi Werner Herzog tarafından 1974 yılında “The Enigma of Kaspar Hauser” adıyla sinemaya aktarıldı. Ancak Kaspar Hauser vakasının gerçekliği ve anlattıklarının ne kadarının doğru olduğu halen tartışılıyor.

TÜRKİYE’NİN TARZANI DA SİNEMAYA TAŞINDI

İspanya’nın “kurt çocuğu” Marcos’un birebir benzeri Türkiye’de bulunmuyor. Ancak doğayla sıra dışı ilişkisiyle tanınan Manisa Tarzanı Ahmet Bedevi, benzer şekilde dikkat çeken bir yaşam öyküsüne sahip.

1899’da doğan Ahmet Bedevi, Kurtuluş Savaşı’na katıldı ve İstiklal Madalyası aldı. Daha sonra Manisa’ya yerleşerek hayatını kentin ağaçlandırılmasına adadı.

Spil Dağı’nda yaşayan Bedevi, şehirde yaz-kış şortla dolaşıyordu. Halk da ona “Manisa Tarzanı” adını verdi. Manisa Valiliği’nin verdiği bilgilere göre Bedevi binlerce ağaç dikti ve yetiştirdiği ağaçlara “çocuklarım” diyordu.

Ahmet Bedevi’nin hayatı 1994 yılında “Manisa Tarzanı” adıyla filme çekildi. Orhan Oğuz’un yönettiği filmde Bedevi’yi Talat Bulut canlandırdı. Yapım, aynı yıl Antalya Altın Portakal Film Festivali’nde üçüncülük, Nuray Oğuz ise En İyi Senaryo Ödülü aldı.

Ancak Ahmet Bedevi ile Marcos Rodríguez Pantoja arasında önemli bir fark bulunuyordu. Bedevi çocukken toplumdan koparak vahşi doğada büyümemiş, doğaya yakın yaşamayı yetişkinliğinde kendi tercihiyle seçmişti.