İskenderunlu depremzede ailesiyle kurtulduğu enkazı görünce duygulandı

Kahramanmaraş merkezli ilk depremde Hatay'ın İskenderun ilçesinde sağ çıkmış olduğu evinin enkazına günler sonrasında gelen Ahmet Süralp, kızının ayakkabısını ve bazı eşyalarını bulunca duygusal anlamış olur yaşadı.

Depremlerden ilkin İskenderun'da iş makinesi operatörü olarak çalışan Süralp'in eşi ve 7 ile 14 yaşlarındaki kızlarıyla yaşamış olduğu Mustafa Kemal Mahallesi'ndeki 5 kattan oluşan apartman, Pazarcık merkezli 6 Şubat'ta meydana gelen 7,7 büyüklüğündeki depremde yıkıldı.

Apartmanın 5'inci katında yaşayan Süralp ailesi, kısa süre sonrasında kendi imkanlarıyla enkazın altından çıkmayı başardı. Hafif yaralanan aile fertleri, daha sonrasında İzmir'deki akrabalarının yanına yerleşti.

Depremden günler sonrasında İskenderun'a dönen Ahmet Süralp, sağ çıktıkları enkazı görmek için yıkılan evinin bulunmuş olduğu alana geldi.

Çok sayıda komşusunun yaşamını kaybetmiş olduğu yıkıntının çevresinde dolaşan Süralp, uzun süre enkazdan çıkmış olduğu noktayı bulmaya çalıştı.

Süralp, enkazı incelerken 14 yaşındaki kızının ayakkabısının tekini ve kendine ilişik bazı eşyaları buldu. Yıkıntılardaki bir demirde komşusunun çocuğuna ilişik Galatasaray formasının asılı bulunduğunu gören Süralp, cep telefonuyla fotoğrafını çekerek çocuğun annesine göstermesi için eşine gönderdi.

"Bir şey sanki bizi yatağın kenarına attı"

Ahmet Süralp, AA muhabirine, depreme ailece uykuda yakalandıklarını, evin birden sallanmaya başladığını söylemiş oldu.

Sarsıntının kısa sürede geçeceğini düşündüklerini dile getiren Süralp, depremin bir süre sonrasında daha da şiddetlendiğini ifade ederek, "Duracak benzer biçimde değildi. Anlatılacak bir şey değil o an. Çok fena salladı. Daha oldukça şiddetlendi. Sağ sol yapmış oldu, bizi içine çekti. Onu hatırlıyorum. Ondan sonrasında başka hiçbir şey hatırlamıyorum." dedi.

Çöken binanın enkazının altından kendi imkanlarıyla çıktıklarını anlatan Süralp, şöyle konuştu:

"Sanki biri yer gösterdi bana. Kafamı uzattım, asfaltı gördüm zaten. Ondan sonra kendimiz çıktık. Büyük kızımı bulamadım. 10-15 dakika sonra da onu yukarıda bir yerde buldum. En tepedeydi. Yatağın üstünde yatıyor gibiydi. Ayağının üstünde kolon vardı. Kolonu kenara çektik, onu da çıkardık. İşin ilginç tarafı nasıl çıktığımı da hatırlamıyorum. Komşularımızdan birkaç kişi dışında herkes vefat etti. Çok zor bir durum. 5 katlı bina, 10 daire vardı. Biz 5'inci kattaydık. Yataktan kalkamadık zaten. Kalkabilseydik biz de ölmüştük. Bir şey sanki bizi yatağın kenarına attı. Küçük kızımız Allah'tan yanımızdaydı. Yoksa onu da bulamazdık. Çok garip bir duygu. Şu kadar yığın içinde ufacık da olsa bir parça olsa hatıra arıyor insan. Anlatacak kelime yok. Çok zor bir durum. Allah kimseye yaşatmasın."